Droga Neokatechumenalna jest wtajemniczeniem chrześcijańskim, którego zasadniczym celem jest doprowadzenie człowieka do wiary dojrzałej przez otwarcie na Bożą łaskę i moc, które mogą uzdolnić go do wypełnienia Chrystusowego wezwania miłości do nieprzyjaciół (Mt 5, 43-48; Łk 6, 27-36).

Droga Neokatechumenalna jest ogólnoświatową rzeczywistością kościelną, której korzenie sięgają Hiszpanii lat 60-tych XX wieku. W tym czasie została dogłębnie zbadana, a w 2008 roku Stolica Apostolska zatwierdziła ostatecznie jej statut. W jego wstępie Jan Paweł II napisał:„Uznaję Drogę Neokatechumenalną jako itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych” (zob. Statut, pkt. I.1.1).

Historia

Droga Neokatechumenalna narodziła się w 1964 r. w Madrycie pośród baraków w dzielnicy slumsów Palomeras Altas, zamieszkałej przez emigrantów, włóczęgów, analfabetów i innych ubogich z „marginesu społecznego”, jako owoc radykalnego nawrócenia hiszpańskiego artysty młodego pokolenia Francisco (Kiko) Argüello. Urodzony w 1939 r. w León w Hiszpanii w zamożnej rodzinie Kiko, był obiecującym malarzem, laureatem jednej z krajowych nagród. Mimo sukcesów doświadczał jednak wewnętrznych rozterek odnośnie sensu życia.

sss
Kiko Argüello

Po przeżyciu poważnego kryzysu egzystencjalnego i otarciu się o samobójstwo, doświadczył radykalnej przemiany duchowej. Poruszony cierpieniem służącej z rodzinnego domu, bitej przez niezrównoważonego psychicznie męża i mieszkającej w nieludzkich warunkach oraz zainspirowany historią życia i duchowością francuskiego arystokraty bł. Karola de Foucauld porzucił wygodne życie i zabrawszy jedynie Biblię i gitarę zamieszkał w jednym z opuszczonych baraków Palomeras Altas, ogrzewany zimą przez bezpańskie psy. Pragnął żyć w prostocie i cichości u stóp najuboższych, by współdzieląc ich los, adorować w ich cierpieniu ukrzyżowanego Chrystusa. Miał głębokie przeświadczenie, że gdyby Jezus jutro powrócił na ziemię, pragnąłby spotkać go właśnie wśród najuboższych.


Barak Kiko w dzielnicy slumsów Palomeras Altas pod Madrytem - rok 1964.

Nieoczekiwanie swoją obecnością zaczął jednak przyciągać uwagę sąsiadów. Ci coraz częściej przychodzili by rozmawiać o życiu i Bogu. W ten sposób narodziła się wspólnota. Wspólnie czytali Słowo Boże, spożywali posiłki i dzielili się swoim ubóstwem i doświadczeniem życia.

Po kilku latach dołączyła do nich Carmen Hernández (1930-2016), urodzona w Ólvega. Wcześniej ukończyła studia w zakresie chemii i otrzymała formację w instytucie Sióstr Misjonarek Jezusa Chrystusa. Uzyskała licencjat z teologii u ojców dominikanów w Walencji, a dzięki liturgiście ks. Pedro Farnésowi odkryła odnowę wprowadzoną przez Sobór Watykański II. Po spędzeniu dwóch lat w Izraelu w kontakcie z żywą tradycją narodu wybranego i miejscami Ziemi Świętej wróciła do Madrytu z nadzieją utworzenia grupy misyjnej do ewangelizacji górników w Boliwii. Szukając chętnych do tej wyprawy za pośrednictwem siostry poznała Kiko, a pod wpływem jego charyzmy i doświadczenia żywej wiary ubogich z baraków ostatecznie również zamieszkała w Palomeras Altas.


Carmen Hernández

Back to top