Droga Neokatechumenalna jest wtajemniczeniem chrześcijańskim, którego zasadniczym celem jest doprowadzenie człowieka do wiary dojrzałej przez otwarcie na Bożą łaskę i moc, które mogą uzdolnić go do wypełnienia Chrystusowego wezwania miłości do nieprzyjaciół (Mt 5, 43-48; Łk 6, 27-36).

Droga Neokatechumenalna jest ogólnoświatową rzeczywistością kościelną, której korzenie sięgają Hiszpanii lat 60-tych XX wieku. W tym czasie została dogłębnie zbadana, a w 2008 roku Stolica Apostolska zatwierdziła ostatecznie jej statut. W jego wstępie Jan Paweł II napisał:„Uznaję Drogę Neokatechumenalną jako itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych” (zob. Statut, pkt. I.1.1).

Więcej informacji

Słowo neokatechumenat pochodzi od starożytnej formy wtajemniczenia w wiarę zwanej katechumenatem (gr. katēchoúmenons – słuchający, nauczany), z którego Droga Neokatechumenalna czerpie inspirację dla swojej formacji. W Kościele pierwotnym katechumenat był podstawowym, kilkuletnim, etapowym procesem przygotowania osób dorosłych do świadomego przyjęcia chrztu. Kandydat brał udział w liturgiach, katechezach, modlitwach, egzorcyzmach dzięki czemu poznawał chrześcijaństwo i zaczynał wcielać je w życie. Dziś, w dobie odwracania się od wiary na skutek coraz częściej zaniedbywanej lub legalistycznej formacji, skoncentrowanej na formalnym wypełnianiu religijnych praktyk, istnieje analogiczna potrzeba pogłębionego wtajemniczania w wiarę osób już ochrzczonych, tj. tzw. nowej ewangelizacji. Właśnie to zadanie jest jednym z głównych celów neokatechumenatu.

Back to top