Wspólnota Żywego Różańca, modli się na różańcu w intencjach uzgadnianych z ks. Proboszczem.          

Wielka siła modlitwy różańcowej, zwłaszcza wspólnotowej, wielokrotnie objawiała się jako jedyny ratunek w sytuacji olbrzymiego zagrożenia. W słynnej bitwie morskiej pod Lepanto 7 października 1671r. zbrojna koalicja chrześcijan odniosła druzgocące zwycięstwo nad mahometańskimi Turkami. Walczących chrześcijan wspierały modlitwą, bardzo liczne bractwa różańcowe w całej Europie. Wymodlono na różańcach „Polski Cud nad Wisłą” 15 sierpnia 1920r.

Jan Paweł II w Liście Apostolskim ROSARIUM VIRGINIS MARIAE napisał

"(...)Różaniec, właśnie wychodząc z doświadczenia Maryi, jest modlitwą wyraźnie kontemplacyjną. 
Pozbawiony tego wymiaru, okazałby się wyzuty ze swej natury, jak podkreślał Paweł VI: Różaniec bowiem z natury swej wymaga odmawiania w rytmie spokojnej modlitwy i powolnej refleksji, by przez to modlący się łatwiej oddał się kontemplacji tajemnic życia Chrystusa, rozważanych jakby sercem Tej, która ze wszystkich była najbliższa Panu, i by otwarte zostały niezgłębione tych tajemnic bogactwa (...) "

Mówił też: "Kochajcie Maryję, bo to Matka wasza, a wy Jej dzieci."

 

Obecnie nasza wspólnota obejmuje siedem kręgów (tzw. róż), w tym jedną męską.  

 

Odpowiedzialni za wspólnotę:

Duszpasterz wspólnoty: ks. proboszcz Zdzisław
Główna zelatorka wspólnoty „Żywego Różańca”: Zofia
Zelator róży męskiej: Ryszard

Back to top