Aktualności

W ramach przygotowań do synodu w 2023 roku w naszej parafii odbyły się trzy spotkania synodalne. Zamieszczamy sprawozdanie jako owoc modlitwy i dialogu naszego lokalnego Kościoła. Wszystkim uczestnikom bardzo dziękujemy za ogromny wkład.

 

 

Parafia Dobrego Pasterza Ul. Szczecińskiego 5 01-113 Warszawa

Synteza parafialna spotkań synodalnych – „Synod 2021-21 Ku Kościołowi Synodalnemu”

 

W celu przeprowadzenia konsultacji synodalnych w ramach parafii został powołany Zespół Synodalny w składzie – ks. Proboszcz Zdzisław Rogoziński, Robert Błażejak, Iwona Jurczak oraz Paweł Śmiłowski.

Zdecydowano o przeprowadzeniu 4 spotkań synodalnych, które odbyły się w dniach 2, 16, 23 lutego oraz 9 marca 2022. Spotkania były podzielone tematycznie i obejmowały wszystkie 10 zagadnień synodalnych jak poniżej:

Spotkanie 1 – Jak rozumiesz swoje miejsce w Kościele? (Towarzyszenie podróży, słuchanie, zabieranie głosu)

Spotkanie 2 - Do czego prowadzi mnie udział w liturgii? (Celebrowanie, współodpowiedzialni w naszej wspólnej misji)

Spotkania 3 - Jak radzimy sobie z konfliktami i podziałami? (Dialog w Kościele i społeczeństwie, ekumenizm)

Spotkanie 4 - Jak rozumiem swój udział w podejmowaniu decyzji i odpowiedzialności w Kościele? (Władza
i uczestnictwo, rozeznawanie i podejmowanie decyzji, formowanie się w synodalności)

Dodatkowo w parafii została opracowana ankieta synodalna, którą można było wypełnić on-line (wypełniono łącznie 74 ankiety) lub w wersji papierowej (zwrócono zaledwie klika).

Spotkania synodalne miały formułę otwartą, uczestniczyło w nich zazwyczaj 20-30 osób, w pierwszym najwięcej, w kolejnych ukształtowała się w miarę stała grupa składająca się głównie z przedstawicieli wspólnot działających na terenie parafii.

Na kolejnych stronach zaprezentowano główne myśli i wypowiedzi pojawiające się podczas spotkań Synodalnych. Warszawa, 31 marca 2022

1. Towarzyszenie w podróży

●  Kościół to my wszyscy i jest potrzeba tworzenia grup, czy wspólnot, które wzajemnie się wspierają, by szukać Boga i trzymać się wiary, gdzie jest miejsce absolutnie dla wszystkich. Wartością jest jakakolwiek grupa pod opieką księdza, która działa w miarę regularnie i nikogo nie wyklucza. Księża, którzy chcą robić więcej niż odprawianie mszy, którzy „wychodzą do ludzi”. Pozwolić na udział parafian w życiu parafii, np. aktywne uczestnictwo we mszach (przeczytać czytanie, czy modlitwy, itd.) Wyjaśniać, co dzieje się na ołtarzu podczas mszy, aby wierni mieli świadomość,w czym uczestniczą.
●  Mieć na uwadze najmłodszych, dzieci i młodzież (wspierać młodzież, która odchodzi od kościoła -wspierać ich przez wysłuchanie, wprowadzać ciekawe katechezy na lekcjach religii, które są interesujące dla tego pokolenia, wplatać je w różne aktywności, integrujące wycieczki piesze czy rowerowe. Po mszy św. organizować krótkie spotkania, które w sposób jasny wyjaśnią podstawowe prawdy wiary).
●  Troszczyć się o najstarszych, samotnych, chorych, którzy nie mogą wychodzić z domu i nikt ich nie odwiedza.

2. Słuchanie


● Trudno jest słuchać innych, zwłaszcza, że ludzie są różnorodni, niekoniecznie nam odpowiadający. Nie jest dobrze upierać się na swoim zdaniu, ale też słuchać innych. Istnieją stereotypy i uprzedzenia. Dobrze jest wysłuchać, próbować zrozumieć, nie oceniać. O wiarygodności wspólnoty kościoła przesądza możliwość wypowiedzenia się i pozostania z szacunkiem wysłuchanym. Wiele osób, chodzących do kościoła nie wierzy, że jest taka możliwość dla świeckich w obecnych aktywnościach parafii. Regularna praca objaśniająca podstawowe kwestie wiary i liturgii, może tworzyć wspólny kontekst do słuchania siebie nawzajem, wypowiadania się, zadawania pytań, czy też dawania świadectwa.

3. Zabieranie głosu.

●  Nie ma bliskiego kontaktu między parafialnym zespołem (księża, grupy, czy wspólnoty), a pozostałymi wiernymi. Ważne jest, aby wyjść naprzeciw parafianom i ich wysłuchać. Wysłuchać też siebie nawzajem.
●  Zachęcać i pozwolić osobom chętnym na aktywne uczestnictwo w życiu parafii. Wyjść naprzeciw ich propozycjom (pikniki, publiczne zabieranie głosu podczas mszy, pozwolić ludziom młodym, którzy są daleko od sakramentów, ludziom w związkach niesakramentalnych, na ich aktywne uczestnictwo).

4. Celebrowanie
●  Msza święta powinna być sprawowana godnie, bez pośpiechu i z możliwie uroczystą oprawą. Jednakże żadne jej walory estetyczne czy emocjonalne nie powinny przesłonić jej najgłębszego znaczenia duchowego jak pamiątki zbawczej ofiary Pana Jezusa.
●  Aby wierni mogli lepiej uczestniczyć w liturgii i odkrywać jej znaczenie i głębię, powinni być do niej odpowiednio przygotowani. Wydaje się, że istnieje potrzeba ciągłej formacji wiernych, która pomogłaby im w lepszym poznaniu i rozumieniu liturgii słowa oraz rozpoznawaniu symbolikimisterium Mszy świętej.
● Dobre przeżywanie Eucharystii zależy również bardzo od własnego nastawienia i kondycji jej

uczestników. Do dobrego uczestnictwa w liturgii niezbędna jest uwaga i skupienie a także świadomość uczestnictwa w prawdziwym Misterium, w którym obecny jest żywy Chrystus. Takie uczestnictwo we Mszy świętej będzie mogło przynosić owoce w życiu człowieka.

5. Dzielenie się odpowiedzialnością za naszą wspólną misję

●  Wszyscy ochrzczeni a więc zarówno duchowni jak i świeccy są współodpowiedzialni za realizację Misji Apostolskiej Kościoła. Naszym wspólnym celem i zadaniem jest docieranie z przesłaniem Ewangelii do coraz większej liczby ludzi oraz przekazanie wiary - naszej Drogocennej Perły kolejnym pokoleniom.
●  Chcąc uczestniczyć w misji Kościoła powinniśmy starać się pozbyć bierności, lenistwa i egoizmu. Swój udział w misji Kościoła należy realizować zgodnie z własnym powołaniem i charyzmatem. W realizacji tego zadania, duże wsparciem i pomoc na drodze wiary mogą przynosić różnego rodzaju stowarzyszenia i wspólnoty działające w Kościele.
●  Biorąc udział w misji Kościoła powinniśmy pamiętać, że od słów i deklaracji ważniejsza jest nasza postawa i świadectwo życia. Żyjąc w świecie nie powinniśmy godzić się na pokusę oddzielania naszej wiary i religii od życia rodzinnego, zawodowego czy społecznego. Mimo wielu zagrożeń związanych z napierającą sekularyzacją oraz coraz częstszej wrogości wobec chrześcijan należy starać zachować przesłanie miłości i pokoju płynące z Ewangelii.

6. Dialog w Kościele i społeczeństwie


●  Wydaje się, że obecny czas nie sprzyja swobodnemu i owocnemu dialogowi. W społeczeństwie, ale również w samym Kościele jest wiele napięć i antagonizmów a nawet wzajemnej wrogości, co bardzo utrudnia dialog. Czasem polaryzacja jest na tyle duża, że nawiązanie dialogu może wydawać się bardzo trudne lub wręcz niemożliwe.
●  Aby skutecznie prowadzić dialog trzeba oprzeć go na fundamencie miłości. W dialogowaniu powinno się być empatycznym i wrażliwym na drugą stronę, powinno się starać się zrozumieć i przede wszystkim wysłuchać drugiej strony. Należy odejść od uprzedzeń i szufladkowania innych, a raczej starać się przyjąć inną perspektywę i być otwartym na zmianę zdania.
●  W Kościele dialog powinien się toczyć w duchu modlitwy o jedność. Potrzebni są ludzie, którzy potrafiliby stymulować dialog i integrować różne wspólnoty i środowiska.

7. Ekumenizm


●  Wielu wiernych ma doświadczenia wspólnej modlitwy z protestantami i prawosławnymi. Wspólne spotkania czy pielgrzymki z prawosławnymi zbudowały więzi przyjaźni i pozwoliły na doświadczenie jedności mimo różnorodności.
●  Daje się zaobserwować nurt modlitwy o jedność i widać, że zaczyna to działać i przynosić owoce. Pojawiają się różne inicjatywy prowadzące do wspólnych spotkań i wydarzeń kulturalnych w duchu chrześcijańskim, które pozwalają na nawiązywanie kontaktów i przyjaźni głównie wśród młodzieży.
●  Jedność i wzajemna solidarność chrześcijan wydaje się również ważna i potrzebna w obliczu coraz częstszych ataków ze strony wrogów Chrystusa i chrześcijaństwa.

8. Władza i uczestnictwo

●  Hierarchiczność Kościoła, jako system sprawowania władzy jest dobra i niezbędna w celu właściwego funkcjonowania, musimy jednak pamiętać, że zawsze na czele Kościoła stoi Chrystus, a sprawujący władzę mają wzorować się właśnie na Chrystusie, czyli starać się być sługami. Wierni podkreślali także, że trzeba mieć również świadomość, że sprawujący władzę są również ludźmi, mają swoje zalety i wady.
●  Hierarchiczność natomiast nie oznacza, że wielu bieżących decyzji dotyczących funkcjonowania parafii nie można konsultować z wiernymi. Parafianie akceptują, że na czele parafii stoi proboszcz i do niego należą finalne decyzje; zauważono również, że ze sprawowaniem władzy wiąże się odpowiedzialność i ciężka praca, stąd trzeba ją doceniać i szanować, a także w miarę swoich możliwości wspierać proboszcza, który powinien wsłuchiwać się w głos parafian. W ramach hierarchii Kościelnej występują różne trudności, szczególnie brak jedności, zamiatanie problemów pod dywan.
●  Zwracano również uwagę, że do czasu Synodu nie dało się zauważyć, aby wierni mieli jakikolwiek wpływ na podejmowanie decyzji w Kościele.

9. Rozeznawanie i podejmowanie decyzji


●  W Kościele nie widać, aby wierni czuli się współodpowiedzialni i uczestniczący w podejmowaniu decyzji. Z jednej nie widać możliwości współdecydowania czy bycia wysłuchanym, a z drugiej jest niebezpieczeństwo rozmycia odpowiedzialności za podejmowane decyzje. Z tego powodu dobrym modelem jest model benedyktyński, czyli wysłuchanie wszystkich, ale decyzja należy do opata, czy jak w przypadku parafii do proboszcza. Co istotne, później nikt takich decyzji nie podważa i nie kwestionuje.
●  Rozeznanie polega na słuchaniu siebie nawzajem, kapłani nie muszą się znać na wszystkim, stąd głos świeckich powinien być brany pod uwagę. Czasem niestety decyzje są podejmowane zbyt arbitralnie przez księży, nie są uwzględniane dobre pomysły, co powoduje frustrację i zniechęcenie wiernych; brakuje również przejrzystości podejmowania decyzji.
●  Mądre podejmowanie decyzji wymaga konsultacji z wiernymi świeckimi, a każda decyzja powinna być poprzedzona modlitwą.

10. Formowanie się do synodalności


●  Jest duża nadzieja związana z Synodem, który daje szansę na otwarcie się na innych i dostrzeżenie różnych sposobów myślenia.
●  Należy kontynuować Synod także po jego zakończeniu, gdyż synodalne podejmowanie decyzji to mądre podejmowanie decyzji, angażujące także wiernych w parafii. Ponadto wyrażano chęć, aby spotkania na wzór synodalnych odbywały się regularnie - np. raz na pół roku, w których uczestniczyliby liderzy wspólnot i grup parafialnych oraz księża.
●  Zwracano również uwagę na niebezpieczeństwo synodalności podając za przykład “drogę synodalną” w Niemczech, ponadto sprawy fundamentalne nie powinny być przedmiotem synodalności, a raczej przemodlenia żeby je lepiej zrozumieć.

Back to top